Singin' In The Rain

Λίγο πριν ο κινηματογράφος αρθρώσει τις πρώτες του λέξεις, ο Don Lockwood και η Lina Lamont θεωρούνται το πιο διάσημο ζευγάρι της μεγάλης οθόνης. Πρωταγωνιστές στις δημοφιλέστερες επιτυχίες των στούντιο, φαινομενικά ζευγάρι και στη ζωή, οι δύο ηθοποιοί συντηρούν το μύθο τους. Αυτό που δεν μπορούν να προβλέψουν είναι πως ο κινηματογράφος κάνει ήδη το δικό του πέρασμα προς τον μύθο: η νέα τάση του 1927 θέλει τις ταινίες να έχουν όχι μόνο εικόνα αλλά και ήχο και τώρα οι αστέρες του βωβού σινεμά καλούνται να συνοδεύσουν τα μακιγιαρισμένα προφίλ τους με μία εξίσου γοητευτική φωνή. Στο πρώτο τους ομιλούν φιλμ, οι δύο αστέρες εμφανίζονται με τον αέρα της Απαλιάς εποχήςΑ και το κοινό λύνεται στα γέλια. Η άτσαλη ηχογράφηση και η τσιριχτή φωνή της Lina αρχίζουν να προβληματίζουν τους παραγωγούς τους, για το κατά πόσο μπορούν να φτάσουν τους ανταγωνιστές στον νέο αυτό αγώνα δρόμου. Στη Μέκκα του θεάματος, όμως, τα πάντα μπορούν να ανατραπούν, αρκεί να γνωρίζει κανείς πως να γεννά ψευδαισθήσεις: το κόασμα της Lamont ντουμπλάρεται από την μελωδική φωνή της άγνωστης Kathy και το κοινό παραληρεί. Το ίδιο και ο Don. Φυσικά, οι μέρες της αφανούς σταρ πίσω από τις κουΐντες είναι μετρημένες.

Το αξιοθαύμαστο με το κλασσικό αυτό musical του 1952 -του καλύτερου musical στην ιστορία του κινηματογράφου, σύμφωνα με την κατάταξη του American Film Institute- είναι πως έχει καταγραφεί σε αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε συλλογική κινηματογραφική κουλτούρα, σε βαθμό που κανένα άλλο musical δεν έχει ποτέ καταφέρει και -το κυριότερο- μέσα από μία σκηνή που στο σύνολο της ταινίας δεν αποτελεί την πιο αξιομνημόνευτη στιγμή της. Πηγή ΑέμπνευσηςΑ αμέτρητων κινηματογραφικών, τηλεοπτικών και προσφάτως διαφημιστικών αναφορών, το διάσημο χορευτικό σκετς του Gene Kelly στο πλημμυρισμένο σετ της MGM καταφέρνει, φυσικά, να συνοψίσει την ατμόσφαιρα μία εποχής που το αμερικανικό σινεμά ακροβατούσε ακόμη χορευτικά στην Technicolor αφέλειά του, πόνταρε σε ένα κινηματογραφικά απολιτίκ μέλλον και τραγουδούσε ανέμελα στην βροχή. Χρόνια αθωότητας; Οι ιστορίες για τις απάνθρωπες απαιτήσεις του δυνάστη-Gene Kelly, τα αμύθητα ποσά που έρευσαν από και προς τα ταμεία της MGM και τα ντουμπλαρισμένα πόδια του Kelly σε πολλές από τις σκηνές, μεταξύ των οποίων και της παραπάνω, δείχνουν πως το Αμερικάνικο σινεμά δεν υπήρξε ποτέ αθώο. Παρόλα αυτά, η ίδια η ταινία επιχειρεί με φαινομενική τόλμη να θυμηθεί ένα παρελθόν που οι ραγδαίοι ρυθμοί μετάλλαξης της έβδομης τέχνης είχαν ήδη κατοχυρώσει ως ιστορία. Πέρα από τα καλογυρισμένα χορευτικά και την μοναδικά διαχρονική αίσθηση χιούμορ, η ουσία πίσω από το "SinginΑ in the rain" είναι πως κατευθύνει την ματιά των θεατών προς τα πίσω.

Σεναριακά τοποθετημένο μέσα στον ίδιο τον κόσμο των στούντιο, το φιλμ δείχνει από την αρχή μία διάθεση αυτοκριτικής. Ή τουλάχιστον αυτοπαρατήρησης, μιας και αυτό είναι το βαθύτερο επίπεδο ενδοσκόπησης στο οποίο έχει καταφέρει ποτέ να φτάσει το mainstream σινεμά της Αμερικής. Οι πρωταγωνιστές είναι μέλη της μεγαλύτερης βιομηχανίας παραγωγής ειδώλων κι έτσι οι συνεχείς αναφορές τους στην Warner Brothers, τον κίτρινο τύπο και τα αμφίβολα γούστα του κοινού προτείνονται πειστικά ως η πλησιέστερη προσέγγιση των ενδιαφερόντων τους. Η κινηματογραφική μηχανή αποδομείται και τα κομμάτια της αφαιρούνται ένα ένα μπροστά στα μάτια του ίδιου του θεατή. Όχι μόνο μέσα από την ελευθεριότητα αναφοράς σε υπαρκτά πρόσωπα και τους αληθινούς ισχυρούς φορείς αλλά κυρίως στην απενοχοποιημένη φανέρωση των πιο θεμελιωδών μυστικών του σινεμά: ο μεγάλος σταρ και η αφανής ενζενί στέκονται μπροστά στο ρομαντικό δειλινό. Μία ξύλινη σκάλα στη μέση του κάδρου υπενθυμίζει πως βρίσκονται ακόμα στο στούντιο. Σε μία από τις πιο επιδέξιες χορευτικές σεκάνς, μερικές αδρές γραμμές στο πάτωμα του στούντιο και ο κατάλληλος φωτισμός γίνονται η εκλαϊκευμένη ανάμνηση του εξπρεσιονιστικού ρεύματος και καταφέρνουν να αγγίξουν μία απόλυτα αληθοφανή αίσθηση προοπτικής.

Βέβαια, οι ρετροσπεκτιβικές αναμνήσεις του "SinginΑ in the rain" περνούν σε ένα δεύτερο, ουσιαστικότερο επίπεδο, όταν αναλογίζεται κανείς το πλαίσιο του ίδιου του φιλμ. Γυρισμένο όταν το σινεμά έκανε ένα ακόμα μεγάλο βήμα, αυτή τη φορά από το ασπρόμαυρο καρέ προς την έγχρωμη εικόνα, και λίγα χρόνια μετά στο Cinemascope -την σανίδα σωτηρίας της Warner Brothers-, το ίδιο φιλμ ακολουθεί με καθυστέρηση λίγων δεκαετιών τα βήματα των φανταστικών ηρώων του. Φανερώνοντας τις αναρίθμητες πλαστές πραγματικότητες των κινηματογραφικών σετ, δεν παύει να είναι και το ίδιο ένα από τα πιο ακριβά σχέδια αυτών ακριβώς των στούντιο. Αν και σαρκάζει τα ευρήματα με τα οποία διορθώθηκε η φωνή της φάλτσας πρωταγωνίστριας, η τεχνική του ντουμπλάζ -οπτικού ή ηχητικού- επιστρατεύεται σε περισσότερες από τις μισές σεκάνς της ταινίας. Οι αναγωγές μπορούν να συνεχιστούν κάπως έτσι, μέχρι να ολοκληρωθεί η πραγματική εικόνα πίσω από τα χρώματα και τις μελωδίες: το "SinginΑ in the rain" δεν είναι παρά ένα ορόσημο, ένα σημείο αναφοράς που το ίδιο το Αμερικάνικο σινεμά έστηνε στις αρχές του ΄50, όχι για να τιμήσει ή να υπενθυμίσει, αλλά για να εξυμνήσει ακόμα μία φορά την ασυναγώνιστη θέση του στον κόσμο του πλαστού.