Γράφει: Μαριτίνα Παπαμήτρου | 02.10.2015

Φυλακισμένα επί χρόνια στο διαμέρισμά τους στη Νέα Υόρκη, έξι αδέρφια είχαν ως μόνο σημείο επαφής με τον εξωτερικό κόσμο τις αγαπημένες τους ταινίες που παρακολουθούν μανιωδώς: έφτιαχναν κοστούμια και αναπαριστούσαν τις σκηνές ενσαρκώνοντας όλους τους αγαπημένους τους ρόλους. Μέχρι που κάποια μέρα ένα από τα αγόρια επαναστατεί και ολόκληρος ο κόσμος τους αλλάζει για πάντα.

Μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ιστορία μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη ως ντοκιμαντέρ από την πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτη Crystal Moselle, η οποία μάλιστα έφυγε με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής από το φετινό φεστιβάλ Sundance.

Οι γονείς των αδελφών Angulo είχαν ανέκαθεν μια συγκεκριμένη στάση ζωής: εάν δεν μπορείς να ζήσεις στη φύση, ελεύθερος και μακριά από τη διαφθορά και τους κινδύνους που ελλοχεύουν στην αμερικάνικη μεγαλούπολη, τότε καλύτερα να ζεις απόλυτα απομονωμένος στο κλουβί σου, στο δικό σου μικρόκοσμο που μπορείς να ελέγξεις. Οι ίδιοι άλλωστε ερωτεύτηκαν κάπου μέσα στα δάση του Αμαζονίου και ο κύριος Angulo ένιωθε πάντα την ανάγκη να δημιουργήσει τη δική του ξεχωριστή "φυλή". Τα εφτά αδέλφια, λοιπόν, άφησαν μακριά μαλλιά, έλαβαν σανσκριτικά ονόματα, μεγάλωσαν με κατ' οίκον διδασκαλία από την ίδια τη μητέρα τους, είδαν μπόλικο κινηματογράφο και έβγαιναν από το σπίτι μόνο εάν ήταν απολύτως απαραίτητο. Παρά τον εγκληματικό κατ' οίκον περιορισμό τους παρακολουθούμε έξι πανέξυπνα αγόρια, αδιανόητα ώριμα για την ηλικία τους και τρομακτικά δημιουργικά. Τόσο ολοκληρωμένες προσωπικότητες που σχεδόν νιώθεις άβολα παρακολουθώντας κάτι τόσο λανθασμένο μα συνάμα τόσο "σωστό". Η δυστυχία τους, όμως, όπως και η αγωνία τους να βρουν τη θέση τους στον έξω κόσμο δεν μπορεί να κρυφτεί. Μέσα από τις συνεντεύξεις τους, και κυρίως μέσα την αναδρομή στα παιδικά τους χρόνια, αναδύεται σταδιακά όλη η δυσλειτουργικότητα αυτής της οικογένειας.

Όσο εξελίσσεται η ταινία, γεννιούνται όλο και περισσότεροι προβληματισμοί. Η Moselle έχει επιλέξει το ρόλο του παρατηρητή και όχι αυτόν του κριτή, αφήνει υπονοούμενα αλλά δεν εκφέρει κρίσεις. Θυμίζει έντονα τον Andrew Jarecki, κυρίως στο «Capturing the Friedmans», δίνοντας απόλυτη ελευθερία στο θεατή να επιλέξει στρατόπεδο. Όταν η Αγέλη τελικά δραπετεύει, ο θεατής μένει διψασμένος για περισσότερες πληροφορίες, ιδιαίτερα για τη σχέση και το παρελθόν των δυο γονέων, η ένωση των οποίων οδήγησε σε όλο αυτό το εξωφρενικό μα άβολα γοητευτικό δημιούργημα.