Γράφει: Μαριτίνα Παπαμήτρου | 29.09.2015

H Brooke (Greta Gerwig), μια τριαντάρα που ζει στη Νέα Υόρκη, δέχεται ένα τηλεφώνημα από τη δεκαοχτάχρονη Tracy (Lola Kirke), με την οποία πρόκειται σύντομα να γίνουν ετεροθαλείς αδελφές. Η Tracy βρίσκει στο πρόσωπο της Brooke την κουλ φίλη που πάντα αναζητούσε και την αφήνει να την παρασύρει στον ξέφρενο και πρωτόγνωρο ρυθμό της συναρπαστικής μεγαλούπολης.

Ο Noah Baumbach ενώνει και πάλι τις δυνάμεις του με την Greta Gerwig τόσο σεναριακά όσο και ερμηνευτικά, τρία χρόνια μετά από την ασπρόμαυρη «Frances Ha» που δημιούργησε ρίγη ενθουσιασμού στους απανταχού χίψτερ σινεφίλ το 2012. Και αυτή τη φορά η ιστορία εκτυλίσσεται στη μαγευτική Νέα Υόρκη και μας κάνει μάρτυρες της προσπάθειας των δυο κοριτσιών να βρουν τη θέση τους στον αφιλόξενο και αχανή τούτο κόσμο.

Όπως και στο «Frances Ha», έτσι και εδώ οι πρωταγωνίστριες θέλουν να ακολουθήσουν τα όνειρά τους και να ανατρέψουν τις βαρετές νόρμες που τόσο καταπιέζουν τη δημιουργικότητά και την ελευθερία τους. Μέχρι εδώ όλα καλά. Τι γίνεται όμως όταν οι χαρακτήρες αποδεικνύονται απλώς επιφανειακοί και απροσάρμοστοι; Νευρωτικοί και στην ουσία τους απόλυτα βαρετοί; Η Brooke ως προσωπικότητα δίνει την εντύπωση μιας ανεξάρτητης γυναίκας που διεκδικεί τα "θέλω" της με οποιοδήποτε κόστος, δεν φοβάται να ρισκάρει. Αυτός είναι και ο λόγος που η πιτσιρίκα Tracy γοητεύεται από αυτήν και οριακά την ερωτεύεται. Αλλά το νεαρό της ηλικίας της δικαιολογεί τον θαυμασμό που νιώθει απέναντι στη Brooke. Και ποιος άλλωστε δεν θέλησε να μοιάσει στο μεγαλύτερο άνετο ξάδελφό του;

Όσο όμως γνωρίζεις καλύτερα τη Brooke, αναγνωρίζεις ένα κορίτσι που δεν ξέρει τι θέλει, που αλλάζει άποψη με ταχύτητα φωτός και που πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Και δυστυχώς, δεν μπορώ να συμμεριστώ τον ενθουσιασμό πολλών φαν του Baumbach και της Gerwig που βρίσκουν ότι οι ιστορίες τους αντικατοπτρίζουν τους προβληματισμούς της σύγχρονης νεολαίας. Αν η Brooke, ή ακόμα και η Frances Ha, αποτελούσαν αντιπροσωπευτικά δείγματα αυτής, θα ήταν απλά λυπηρό. Η Brooke δεν είναι πραγματικά ανέμελη και αθεράπευτα ρομαντική, είναι ανώριμη και αναξιόπιστη. Στον αντίποδα, βέβαια, βρίσκεται η Tracy που, παρά τα "ηθικά" παραπτώματα στα οποία υποπίπτει, είναι άκρως πιο συμπαθητική και ρεαλιστική.

Ο Baumbach γνωρίζει πολύ καλά το ποιόν των χαρακτήρων του. Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται με τη σταδιακή αποδόμηση τους και την απότομη προσγείωση τους στη σκληρή συχνά πραγματικότητα. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για να πούμε ότι πρόκειται για μια καλή ταινία. Το σενάριο είναι απλά ανιαρό, το χιούμορ ακόμα πιο αδιάφορο πλην ελαχίστων εξαιρέσεων και επιτέλους ας αναγνωρίσουμε ότι η Greta Gerwig, ή οι χαρακτήρες που ενσαρκώνει αν θέλετε, είναι απλώς εκνευριστική και τίποτα παραπάνω. Καλό θα ήταν ο Baumbach να αναζητήσει αλλού τη μούσα του.