- Είδαμε: Keane.

�ετά το «Clean, Shaven» και την «Claire Dolan» με την π��ω�α χαμένη Katrin Cartlidge, το τ�ομε�� παιδί (που πλέον δεν είναι και τ�σο παιδί) του ανεξά�τητου αμε�ικάνικου σινεμά επιστ�έφει. � Lodge Kerrigan συνεχίζει τη σκοτεινή εξε�ε�νησή του στους δ��μους των μεγαλουπ�λεων, π�ος αναζήτηση της -ο�ιστικά χαμένης- ευτυχίας.

� William Keane είναι ένας άνδ�ας που η κ��η του έχει πέσει θ�μα απαγωγής και έκτοτε δεν μπο�εί να ξεπε�άσει το χαμ� της: επιστ�έφει καθημε�ινά στον τ�πο του εγκλήματος και ξαναζεί απ� την α�χή τον π�νο και την αγωνία της απ�λειας. Αυτή η επ�δυνη �ουτίνα συνεχίζεται καθημε�ινά, μέχ�ι τη στιγμή που γνω�ίζει μια γυναίκα η οποία ζει με τη μικ�ή της κ��η και αποφασίζει να εισχω�ήσει σε αυτ� το ελλειπτικ� οικογενειακ� πο�τ�έτο.

� Kerrigan μοιάζει να έλκεται απ� αυτήν την ήπιας μο�φής τ�έλα που γεννά η απ�λεια. �πως και στο «Clean, Shaven», στο κέντ�ο της ιστο�ίας του βάζει έναν άνθ�ωπο που �άχνει την πηγή της αλλοτινής του ευτυχίας, γνω�ίζοντας πως δεν π��κειται να τη β�ει. �ε την κάμε�α -κλασσικά- επ' �μου, τους φυσικο�ς ήχους και θο��βους της π�λης ενταγμένους στη σκηνοθετική του φ��μα, καταφέ�νει να αποτυπ�σει την εικ�να εν�ς ανθ��που στα π��θυ�α της τ�έλας. � Damian Lewis δίνει την καλ�τε�η ε�μηνεία της κα�ιέ�ας του, χω�ίς να θυμίζει σε τίποτα τον υποτονικ� φωτογ�άφο απ� τις «��φες». �ε πα�αλη�ηματικο�ς μονολ�γους, βίαια ξεσπάσματα αλλά και ανομολ�γητη τ�υφε��τητα, μας χα�ίζει κάτι απ� τη σοφία εν�ς ανθ��που, που μάλλον άγγιξε την τ�ελά για να δ�σει τον καλ�τε�� του εαυτ�.
 

Φαίδ�α Β�καλη - 23/11/2005