Σκλάβοι της Θρησκείας (Slaves of the Lord)
16.09.2003

Από τον Παντελή Φραντζή

Υπάρχουν πολλές καταστάσεις, που μπορούν να κάνουν κάποιον να χάσει την επαφή με την πραγματικότητα, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή ορθολογικά και τετράγωνα, και να παγιδευτεί σε μία κυκλική και επαναλαμβανόμενη, παρανοϊκή συμπεριφορά. Ο σκηνοθέτης Hadar Friedlich καταπιάνεται με μία από αυτές τις καταστροφικές δυνάμεις, την θρησκεία ή με μία μικρή υποχώρηση, τη θρησκοληψία.

Στην μεσαίου μήκους ταινία «The Slaves of God», γνωρίζουμε την έφηβη Ταμάρ, η οποία μεγαλώνει σε μία εβραϊκή οικογένεια, αυστηρών ηθών και πιστή στις θρησκευτικές παραδόσεις. Η Ταμάρ ανατρέφεται και γαλουχείται σύμφωνα με τις επιταγές των Γραφών και μαθαίνει να παραπέμπει κάθε στιγμή της καθημερινότητάς στις ερμηνείες της Βίβλου. Η τυφλή, όμως, αυτή προσπάθεια εξευμενισμού ενός Θεού-Τιμωρού, θα γνωρίσει σοβαρούς κλυδωνισμούς, όταν η νεαρή κοπέλα θα μπει στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας. Το αποστειρωμένο, συντηρητικό περιβάλλον, η παρερμήνευση των θρησκευτικών της καθηκόντων και η «βλάσφημη» συμπεριφορά της φίλης της, θα οδηγήσουν τη σκέψη της σε μπλεγμένα μονοπάτια υπαρξιακών και δογματικών ερωταπαντήσεων, από τα οποία δεν θα καταφέρει να ξεφύγει. Η αυτο-απόρριψη και η ακραία συμπεριφορά της, θα είναι μονάχα τα ενδιάμεσα στάδια, μέχρι το εύθραυστο αυτό κορίτσι να παραδοθεί στον παραλογισμό και την πλήρη εσωτερική αποδιοργάνωση, θύμα ενός πολιτισμού που φαίνεται να μην προχώρησε ποτέ από τα χρόνια του Μεσαίωνα στη δική της Αναγέννηση.

Μία ταινία-γροθιά στο στομάχι ενός κόσμου που μοιάζει αρκετά σκοτεινός και άδικος, ώστε να υπάρχει, ωστόσο υπαρκτός και βρίσκεται πιο κοντά απ’ όσο συνηθίζουμε να πιστεύουμε.