Μετά από μία τεράστια φημολογία για το πότε και το πώς θα γίνουν, τα βραβεία Όσκαρ απονεμήθηκαν σε μια σεμνή τελετή το βράδυ της 23ης Μαρτίου. Τελικά κόκκινο χαλί υπήρχε υποτυπωδώς, εντυπωσιακά νούμερα και χορευτικά δεν υπήρχαν, ο χρόνος που δόθηκε για τις ευχαριστήριες ομιλίες τηρήθηκε αυστηρά και οι ακτιβιστές αστέρες προτίμησαν να συμμορφωθούν με τις οδηγίες της Αμερικάνικης Ακαδημίας και να σιωπήσουν ως προς το θέμα του πολέμου, με εξαίρεση τον Michael Moore, βραβευμένο πλέον σκηνοθέτη του εξαιρετικού ντοκιμαντέρ «Ακήρυχτος Πόλεμος».
Το «Chicago» όπως αναμενόταν κέρδισε τα περισσότερα Όσκαρ της βραδιάς. Από τα έξι βραβεία του, το πιο σημαντικό- και το πιο προβλέψιμο- ήταν αναμφισβήτητα αυτό της καλύτερης ταινίας. Aλλωστε, έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια από τότε που το βραβείο αυτό δόθηκε σε μιούζικαλ (το 1968 στο «Όλιβερ»), ώστε δίκαια να θεωρείται δυναμική η επιστροφή του κινηματογραφικού αυτού είδους. Από το cast του «Chicago» αυτή που, τελικά, έκλεψε την παράσταση ήταν η Catherine Zeta-Jones. Τραγούδησε ζωντανά, όντας μάλιστα εννέα μηνών έγκυος και ήταν η μόνη από τους συμπρωταγωνιστές της που βραβεύτηκε (με το Όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου), κερδίζοντας την επικίνδυνη αντίπαλο της Meryl Streep, η οποία κατέχει πλέον το ρεκόρ υποψηφιοτήτων (13 στο σύνολο).
Ευχάριστη έκπληξη τα βραβεία του «Πιανίστα» σε τρεις από τις σημαντικότερες κατηγορίες (σκηνοθεσία, διασκευασμένο σενάριο, Α' αντρικού ρόλου). Παρ'όλες τις προβλέψεις που έλεγαν πως το Όσκαρ σκηνοθεσίας θα κρινόταν ανάμεσα στον Rob Marshall του «Chicago» των δεκατριών υποψηφιοτήτων και στον παλαίμαχο-αλλά ποτέ βραβευμένο-Martin Scorsese, το όνομα του Roman Polanski ήταν εκείνο που ακούστηκε. Η Ακαδημία επέλεξε να τιμήσει την δουλειά ενός μεγάλου σκηνοθέτη (με ένα θέμα, όμως, ιδιαίτερα αγαπητό στα μέλη της), ο οποίος δεν επιτρεπόταν να παραβρεθεί στην απονομή, καθώς εκκρεμεί εις βάρος του, στις Η.Π.Α, κατηγορία για βιασμό ανήλικης. Ομοίως, ο Adrien Brody με την ευαίσθητη και εσωτερική του ερμηνεία, κατάφερε να πάρει το Όσκαρ μέσα από τα χέρια του φαβορί Daniel Day-Lewis και του υπερδημοφιλούς και πολυβραβευμένου Jack Nicholson.
Παρόλο την σχετικά σύντομη (διάρκειας μόλις 30 λεπτών) παρουσία της, η Nicole Kidman κατάφερε να κερδίσει το Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου, το μόνο βραβείο των «Ωρών». Η πλήρης και πολυδιάστατη μεταμόρφωσή της, τόσο εξωτερικά (με την περίφημη πλέον μύτη) όσο και εσωτερικά, στην ενσάρκωση του ρόλου της Βιρτζίνια Γουλφ, της έδωσε το προβάδισμα από τις συνυποψήφιές της.
Το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου δόθηκε στον επικρατέστερο μέχρι και την απονομή Chris Cooper για την ιδιαίτερη ερμηνεία στο «Adaptation», το οποίο δεν φάνηκε τελικά να εντυπωσιάζει την Ακαδημία. Αξίζει να αναφερθεί το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου στον Pedro Almodovar για το «Μίλα της» και η μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς ήταν το Όσκαρ τραγουδιού στον Eminem για το «Lose yourself», ο οποίος δεν εμφανίστηκε καν στην απονομή.
Χαμένοι της βραδιάς οι «Συμμορίες της Νέας Υόρκης» που έφυγαν χωρίς κανένα βραβείο παρά τις 10 υποψηφιότητές τους, καθώς και η Julianne Moore, διπλά υποψήφια φέτος (για Α' και Β' γυναικείο ρόλο) η οποία και καταχειροκροτήθηκε.
Γιάννης Αμπαζής 28/03/2003