Το Σχόλιο του Ορέστη Καραβά για τα βραβεία Oscar

Πριν από δεκαπέντε χρόνια, αν ήθελες να κερδίσεις Όσκαρ, έπρεπε να ερμηνεύσεις ένα άτομο με κάποια σωματική ή ψυχική αναπηρία. Στη μετα-Σίντλερ εποχή όμως, τα δεδομένα άλλαξαν. Εάν θέλεις σίγουρα να κερδίσεις το πολυπόθητο αγαλματίδιο, κάνεις πολύ απλά μια ταινία για το Ολοκαύτωμα. Οτιδήποτε είδους ταινία: μικρού ή μεγάλου μήκους, δράμα ή κωμωδία, ντοκιμαντέρ. Μόνο κινουμένων σχεδίων ταινία για το Ολοκαύτωμα δεν έχει γίνει ακόμη.

Δίχως πρόθεση να μειώσουμε την αξία του «Πιανίστα» του Ρομάν Πολάνσκι, τον οποίον βράβευσαν όλα τα διεθνή φεστιβάλ ως τώρα, αντιδρούμε σε αυτή την πνευματική χειραγώγηση και το ασφαλές αναμάσημα αξιών και συναισθημάτων που πουλά, αγοράζει και βραβεύει η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Φέτος λοιπόν, μπορεί το Chicago να είναι το μιούζικαλ που παίρνει Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας μετά από 35 χρόνια (μετά το «Όλιβερ»), η ταινία του Πολωνού σκηνοθέτη όμως είναι η αληθινά κερδισμένη από τη μοιρασιά του θείου Όσκαρ: βραβεία Σκηνοθεσίας, Διασκευασμένου Σεναρίου και Α΄ Αντρικού Ρόλου για έναν - καταπληκτικό, όντως - Adrien Brody. Χωρίς να του επιτρέπεται η είσοδος στις ΗΠΑ, ο κύριος Πολάνσκι έπαιξε με σίγουρα χαρτιά... κακά τα ψέμματα.

Τα υπόλοιπα βραβεία τώρα μοιράστηκαν ακριβοδίκαια: Α΄ Γυναικείου στην Nicole Kidman («The Hours»), που εισέρχεται με τη σειρά της υπερήφανα στο πάνθεον των ήδη πολιτογραφημένων σταρ του μεγέθους της Julia Roberts, της Cher ή της Gwyneth Paltrow, Β΄ Γυναικείου στην αναπάντεχα αποκαλυπτική Catherine Zeta-Jones («Chicago») και Β΄ Αντρικού στον πολύ καλό καρατερίστα Chris Cooper («Adaptation»). Το «Chicago» νίκησε και σε άλλες τέσσερις τεχνικές κατηγορίες (Κουστούμια, Σκηνικά, Ήχου, Μοντάζ), η «Frida» έφυγε με δύο βραβεία (Μουσικής και Μακιγιάζ) και το «Lord Of The Rings: The Two Towers» με άλλα δύο (Οπτικών και Ηχητικών Εφέ), προετοιμάζοντας έτσι την τρίτη και τελευταία ταινία της τριλογίας που αναμένεται να σαρώσει τα πάντα του χρόνου. Τέλος το «Road To Perdition» εξασφάλισε τελικά το βραβείο Φωτογραφίας για τον πρόωρα χαμένο Conrad L. Hall (τι λέγαμε πιο πάνω για τα συναισθηματικά;) και ο Eminem εκείνο του καλύτερου Τραγουδιού.

Οι απανταχού σινεφίλ πάντως μπορούν να είναι υπερήφανοι για τις εξής τρεις βραβεύσεις: με το βραβείο καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, ο ισπανός σκηνοθέτης Pedro Almadovar («Hable Con Ella»), τον οποίο το Χόλυγουντ συμπαθεί απροκάλυπτα, όπως παλαιότερα τον Benigni, αναγνωρίζεται και ως σεναριογράφος. Επίσης η Αμερικανική Ακαδημία σε μια κρίση αυτογνωσίας έδωσε το Όσκαρ καλύτερου Ντοκιμαντέρ στον Michael Moore για τον «Ακήρυχτο πόλεμο», ο οποίος δε δίστασε να βρίσει on stage τον αμερικανό πρόεδρο για τον πόλεμο στο Ιράκ. Εάν πάντως η Ακαδημία διέθετε και χιούμορ, θα έπρεπε να καλέσει τον Charlton Heston για να δώσει το βραβείο στο Μουρ!

Τέλος το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων πήγε στο «Spirited Away» του ιάπωνα Miyazaki, μια ταινία που δεν είχε διστάσει να βραβεύσει με τη Χρυσή Aρκτο το περσινό Φεστιβάλ Βερολίνου, σηματοδοτώντας έτσι την αρχή της πτώσης της παντοκρατορίας της Disney που ανέκαθεν ήταν συνώνυμη των κινουμένων σχεδίων. (Aραγε θα είχαν δοθεί τα συγκεκριμένα τρία βραβεία, εάν οι ταινίες αυτές δεν είχαν πολλαπλά βραβευθεί προηγουμένως από αμερικανικές ενώσεις κριτικών, δίνοντας έτσι την «άδεια» να πάρουν και το Όσκαρ;)

Ο μεγάλος χαμένος (διάβαζε: γκαντέμης) πάλι είναι ο Martin Scorcese. Δέκα υποψηφιότητες, μηδέν βραβεία! Παραλίγο να ισοφαρίσει το ρεκόρ γκαντεμιάς του «The Color Purple» του Spielberg. Ποτέ δεν είναι αργά όμως για να κάνει και αυτός μια ταινία για το Ολοκαύτωμα!

Ορέστης Καραβάς 24/03/2003